Być jak Dobry Łotr i ukraść Niebo

Homilia o. Wawrzyńca Pryczkowskiego, LC wygłoszona w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata, 23 listopada 2025 w kościele Sióstr Sercanek w Krakowie.

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie!

Dzisiaj obchodzimy uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata. Musimy zadać sobie fundamentalne pytanie: Czy On naprawdę jest moim królem? Czy króluje w moim życiu na co dzień?

Jak widzimy w historii, tak jak plemiona po śmierci Saula przeszły do Dawida, by uczynić go królem, każdy z nas potrzebuje jakiegoś króla, kogoś, komu może służyć. Ludzie przyszli do Dawida, ponieważ potrzebowali ochrony, pokoju i kogoś, kto poprowadzi ich do pełnego dobra. Chociaż Dawid, jeden z najlepszych królów Izraela, miał swoje wady i grzechy, tak jak każdy z nas, to jednak pod jego rządami Izrael rozkwitał.

Jednak naszym prawdziwym Królem jest Jezus. Święty Paweł mówi, że On jest w centrum historii i wszystkich stworzeń; wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest Królem królów, przynosi zbawienie, pojednanie z Bogiem oraz upragniony pokój. On prowadzi nas do pełnego szczęścia, do którego zostaliśmy stworzeni. On jest prawdziwym i jedynym Królem wszechświata.

Ale ten Król został odrzucony i ukrzyżowany. Nie było dla Niego miejsca – narodził się poza miastem. Umiera wyrzucony i wyszydzany. Możemy pomyśleć: „Dziwny jest ten Król wszechświata”, bo spodziewalibyśmy się kogoś, kto przychodzi z wielką mocą, by nas wyzwolić. A ten Król wygląda na przegranego.

Kiedy spoglądamy na Ewangelię, widzimy trzy postawy w momencie ukrzyżowania:

1. Lud, który stał i patrzył: Jest to postawa widza, którego nic nie wzrusza i nie interesuje. To jest pokusa, by przestać walczyć, dać sobie spokój i pozwolić, by to życie podejmowało za nas decyzje. Zaczyna nami rządzić wygoda i egoizm.

2. Członkowie Sanhedrynu, żołnierze i złoczyńca urągający Jezusowi: To są ci, którzy wzięli życie we własne ręce. Mają swoje plany, priorytety i wizje, do których są tak przywiązani, że robią wszystko, by nikt im ich nie zniszczył. Kiedy ich plany legną w gruzach, szukają winnych i narzekają na Pana Boga lub Kościół. Mówią: „Na krzyż!”, ponieważ to Bóg krzyżuje ich plany. Chcą, by Bóg pokazał swoją moc i uratował ich, ale tylko na ich warunkach, tu i teraz. Te dwie postawy sprawiają, że nasze życie będzie puste i nigdy nie odkryjemy, kim jest Chrystus, ani nie pozwolimy Mu królować.

3. Dobry Łotr: To jest postawa, której potrzebujemy. On był najlepszym „złodziejem” na świecie, bo w ostatnim momencie „ukradł” niebo. Cierpiąc, zdał sobie sprawę, że nie jest sam, bo cierpi wraz z nim Jezus.

Dla nas są to dwa kluczowe kroki, które musimy naśladować. Po pierwsze, zdać sobie sprawę, że Chrystus jest obok mnie i cierpi razem ze mną. On nie stoi z boku, nie jest obojętny, ale jest tuż obok w każdym trudzie, cierpieniu i radości. Po drugie, stanąć w prawdzie o sobie. Dobry Łotr przyznaje, że słusznie cierpi, że jest grzesznikiem i jest słaby.

Ten łotr wie, że sam sobie nie poradzi, i że jego plany legły w gruzach. Zdaje sobie sprawę, że tylko Chrystus może odbudować to, co zniszczone. On jest prawdziwym kamieniem węgielnym. Dobry Łotr rezygnuje z własnej władzy i kontroli nad życiem, oddając królowanie Jezusowi. Jezus odpowiada mu: „Dziś ze mną będziesz w raju”.

Nasz Król jest Królem przebaczenia i miłosierdzia. On szuka zagubionej owcy, bierze ją na ramiona i przynosi do domu. Czeka na to, aby również nam powiedzieć: „Dziś ze mną będziesz w raju”.

Musimy więc dziś rozstrzygnąć, komu służę? Walka ta będzie trwała do końca życia: między królem, który nazywa się „ja” (moje plany, moje sprawy, moje rzeczy) a Królem, który nazywa się Chrystus. Dobry Łotr pokazuje nam, co jest potrzebne, by Chrystus wszedł w nasze życie. 

Zatrzymajmy się. Zróbmy rachunek sumienia i stańmy przy krzyżu, by powiedzieć: „Panie Jezu, to ja, Twój łotr, taki jaki jestem, ze swoimi słabościami i grzechami, ale bądź moim Królem”. Potrzebujemy Jego ochrony, wsparcia i władzy. Zróbmy dzisiaj tę refleksję i podejmijmy decyzję, komu będę służyć. Odnówmy to przymierze, zapraszając Chrystusa, by królował i był naprawdę pierwszy w naszym życiu. Amen

Chryste nasz Królu! Przyjdź Królestwo Twoje!