PRZEMÓWIENIE OJCA ŚWIĘTEGO LEONA XIV
DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ
LEGIONISTÓW CHRYSTUSA
Sala Konsystorza
Czwartek, 19 lutego 2026 r.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój z wami!
Eminencjo, Ekscelencjo, drodzy Bracia!
Z radością witam was na zakończenie waszej Kapituły Generalnej. Jak w życiu każdego instytutu zakonnego, jest to czas łaski, ponieważ stanowi on wyjątkową okazję do wspólnego rozeznawania i wsłuchiwania się w głos Ducha Świętego, który nieustannie kieruje waszą historią i wspiera misję powierzoną waszemu zgromadzeniu, w wierności charyzmatowi otrzymanemu jako dar Boży dla całego Kościoła.
Jest to ponadto okazja, abyście uznali się za spadkobierców charyzmatu, który poprzez różne drogi i historyczne sposoby wyrażania – czasem bolesne i niepozbawione kryzysów – dał początek zgromadzeniu Legionistów Chrystusa, zjednoczonemu tym samym duchowym korzeniem i wspólną pasją apostolską. Ta wspólna pamięć nie tylko sięga do przeszłości, ale także pobudza do ciągłego odnawiania się w teraźniejszości, w wierności Ewangelii.
Charyzmat jest darem Ducha Świętego. Każdy instytut i każdy z jego członków jest powołany do ucieleśniania go osobiście i we wspólnocie, w nieustannym procesie pogłębiania własnej tożsamości, która umiejscawia ich i definiuje wewnątrz Kościoła i społeczeństwa. Ta droga stanowi z kolei cenny wkład dla Kościoła jako całości, a w szczególności dla rodziny duchowej Regnum Christi.
Różnorodność form, stylów i akcentów w przeżywaniu otrzymanego charyzmatu nie osłabia jedności, ale ją wzbogaca, jak w „wielościanie, odzwierciedlającym zbieg wszystkich jego elementów, które zachowują w nim oryginalność” (Adhort. apost. Evangelii gaudium, 236). Z tego powodu nie należy obawiać się pluralizmu, ale przyjmować go i rozeznawać, pozwalając, aby wyrażał się on w sposób bardziej przejrzysty i wierny Bożemu powołaniu. Tak jak w rodzinie każdy członek ma swoją tożsamość i misję, tak również wśród was różnorodność darów manifestuje płodność Ducha i wzmacnia wspólną misję.
Jak już wspomniano, charyzmat jest darem Ducha Świętego; to On rozdziela swoje dary (por.1 Kor 12, 11) i czyni to dla odnowy i budowania Kościoła. Jak mówi św. Paweł: „Wszystkim zaś objawia się Duch dla [wspólnego] dobra” (1 Kor 12, 7). Dlatego charyzmat należy przyjmować z wdzięcznością i pociechą (por. Konst. dogmat. Lumen gentium,12). Pamiętajcie zatem, że nie jesteście włodarzami charyzmatu, ale jego strażnikami i sługami. Jesteście powołani, aby ofiarować swoje życie, by ten dar mógł nadal przynosić owoce w Kościele i w świecie. Dlatego Kapituła zachęca was, abyście nadal zastanawiali się, jak dzisiaj żyć z twórczą wiernością według charyzmatycznej intuicji, która dała początek waszej rodzinie zakonnej.
Kapituła Generalna jest również momentem oceny przebytej drogi i rozeznania – z pomocą Ducha Świętego – tej drogi, którą należy podążać. Dlatego też jako jeden z centralnych tematów uznaliście sprawowanie rządów i władzy w instytucie. Władza w życiu zakonnym nie oznacza dominacji, ale duchową i braterską służbę tym, którzy podzielają to samo powołanie. Jej sprawowanie musi przejawiać się w „«sztuce towarzyszenia», aby wszyscy nauczyli się zawsze zdejmować sandały wobec świętej ziemi drugiego (por. Wj 3, 5). Musimy nadać naszej drodze zdrowy rytm bliskości ze spojrzeniem okazującym szacunek i pełnym współczucia, ale który jednocześnie leczy, wyzwala i zachęca do dojrzewania w życiu chrześcijańskim” (Adhort. apost. Evangelii gaudium, 169). Władza w życiu zakonnym służy również ożywianiu życia wspólnotowego, skupiając je na Chrystusie i kierując je ku pełni życia w Nim, unikając wszelkich form kontroli, które nie respektują godności i wolności osób.
Jednym z podstawowych zadań sprawowania władzy zakonnej jest również promowanie wierności charyzmatowi. Dlatego konieczne jest wzmocnienie stylu rządzenia charakteryzującego się wzajemnym słuchaniem, współodpowiedzialnością, transparentnością, braterską bliskością i rozeznaniem wspólnotowym. Zamiast skupiać wszystko na sobie, dobre rządzenie promuje pomocniczość i odpowiedzialne uczestnictwo wszystkich członków wspólnoty.
Życie konsekrowane – powołane do bycia ekspertem w dziedzinie komunii – tworzy przestrzenie, w których Ewangelia przekłada się na konkretne braterstwo. W tych dniach bez wątpienia doświadczyliście konkretnej komunii między braćmi z różnych kultur i rzeczywistości, z różnych pokoleń, między tymi, którzy sprawują odpowiedzialność rządzenia, a tymi, którzy codziennie służą we wspólnotach i na misjach.
Waszą misją jest dawanie widocznego świadectwa wzajemnego słuchania i wspólnego poszukiwania woli Bożej, zarówno dla waszych wspólnot, jak i dla tych, których spotykacie na drogach realizacji waszej misji.
„Jedność misyjna nie powinna być, oczywiście, rozumiana jako jednolitość” (Orędzie na 100. Światowy Dzień Misyjny, 8 stycznia 2026). Nie chodzi o eliminowanie różnic, ale o umiejętność harmonizowania różnorodności z korzyścią dla wszystkich, akceptując rozbieżności jako bogactwo i wspólnie rozróżniając drogi, które proponuje nam Pan.
Proces ten wymaga pokory, aby słuchać, wewnętrznej wolności, aby móc szczerze wyrażać swoje opinie, oraz otwartości, aby akceptować wspólne rozeznawanie. Jest to wymóg nieodłącznie związany z każdym powołaniem, które przeżywa się we wspólnocie.
Kościół doświadcza dziś intensywnego wezwania do synodalności, czyli do wspólnego wędrowania, słuchania i rozeznawania. Kapituła Generalna jest ze swej natury ćwiczeniem synodalnym, w którym wszyscy są wezwani do ofiarowania swojego doświadczenia i wrażliwości, aby wspólnie budować przyszłość zgromadzenia.
Drodzy bracia, zachęcam was, abyście nadal żyli w postawie modlitwy, pokory i wewnętrznej wolności. Nie kierujcie się względami partykularnymi lub lokalnymi, nie szukajcie wyłącznie rozwiązań organizacyjnych, ale przede wszystkim woli Bożej względem waszej rodziny zakonnej i misji, którą powierzył wam Kościół.
Niech ta Kapituła otworzy was na czas nadziei. Pan nieustannie powołuje i posyła, uzdrawia i oczyszcza; dlatego waszym zadaniem jest rozeznać, jak wiernie odpowiedzieć na teraźniejszość, którą Bóg oddaje w wasze ręce.
Powierzając ten nowy etap waszego zgromadzenia opiece Matki Bożej z Guadalupe, z całego serca udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego. Dziękuję.
Ojciec Święty, Leon XIV
________
